Wat is er met me aan de hand? Als ik in het kader van een inspiratiedag nadenk over wat stilte voor mij betekent, dan komt o.a. in me op dat als ik van binnen stil ben, ik de ander kan zien. Voorbij de ruis van al mijn eigen gedachten, oordelen en projecties. Ik zie vervolgens een foto van mijn 3 jarig dochtertje, ik kijk en zie haar echt, en ik heb de tranen in mijn ogen staan. Wat is ze mooi. Vervolgens vraagt een paar dagen later een vriendin me of ik getuige wil zijn bij haar huwelijk. Weer ben ik geraakt en zitten we allebei met natte ogen. Een paar dagen later kijk ik naar het journaal en zie de toespraak van president Obama in Turkije. Hij praat met respect over de Islam en over moslims, en over hoe hij zelf qua familie verwant is met hun gedachtegoed. Ik voel hoe helend het is wat hij zegt en dat ontroert me. 

Mooi vind ik het. Ook al weet ik dat het voor hem makkelijk is om te zeggen dat wat hem betreft Europa Turkije als lid zou moet accepteren (wat zou hij zeggen als Europa zegt dat het tijd wordt om Cuba te omarmen), het doet niets af aan mijn ontroering. Deze man ziet mensen staan en weet hun gevoelens en waarden te erkennen. Hij verbindt. Wat een verademing. Wat een leiderschap.

 

Wat is het leven wonderbaarlijk als je geraakt durft te worden en de ander kunt zien i.p.v. je voor die ander af te sluiten en een beeld in je hoofd te hebben hoe die zou moeten zijn. Hoe mooi is het als je verbinding en eenheid voelt i.p.v. scheiding. Volgens mij is de huidige tijd er één waarin we kunnen verbinden. Door zelf in onze organisatie of omgeving stil te staan en ons bewust te worden van al onze conditioneringen en oordelen, kunnen we gaan kijken wat er werkelijk is. En ons daarover verwonderen. Over onszelf, over wat er om ons heen is, en over al die andere mensen. En van daaruit onszelf verbinden met een opkomende toekomst die door ons werkelijkheid kan worden. Door ons gedrag. Dat is creëren! Dat is leiderschap. Lang leve de verwondering!

De lente, ik vind het een heerlijk jaargetijde. De lucht is zwanger van verwachtingen, je kunt het zelfs ruiken. Ik gooi de deuren en ramen open om de frisse lucht door mijn huis te laten waaien. Mijn terras is helemaal ingericht, van mij mag het zomer worden. En wat ga jij doen? Op vakantie of blijf je net als ik thuis? Genieten van je omgeving die zo lekker rustig is omdat al je buren wel weg zijn? Nu eens niet in de file staan, omdat half Nederland elders in Europa de wegen verstopt?

Heerlijk die rust, die alleen verstoord wordt door het fluiten van de vogels. Tijd om de bezem door je oude gedachten, irritaties en hersenspinsels te halen. Lees verder en zet de drie stappen voor een schoon hoofd.

Stap 1
Ga relaxt zitten en klik op onderstaande link: Magic Will Happens!

Youtube clip

Ontspannen? Mooi dan is het nu tijd voor timemanagement, effectief time management wel te verstaan, meer gericht op persoonlijke effectiviteit dan op 'to do'lijstjes. Buitengewoon onrustig word ik van al die 'geeltjes' (of 'blauwtjes' of 'rozejes'). Het kan ook anders (zit je trouwens nog steeds relaxt? Schouders ontspannen? Voeten op de grond?):

Stap 2
 
10 Tips voor effectief Time Management op basis van Stephen Covey
 
1. Wees proactief
Proactieve mensen mijden de slachtofferrol en leggen de schuld van problemen niet bij anderen.
‘Ik ben de enige die verantwoordelijk is voor mijn ziel, als ik hier niet de juiste dingen doe. Ik blijf in gebreke, niet hij, niet de kerk daar of de zon.’  
                                                                                    ALEX SALUKIN (Yakima indiaan)

2. Houd je doelen in gedachten
Zonder een concreet doel ben je eigenlijk aan het reizen zonder bestemming en zul je nooit aankomen.
TIP: Wat ga jij na de zomer doen, waar wil jij aan werken, wat wil je over een half jaar bereikt hebben?

3. Belangrijke zaken eerst
Trek je eigen plan. Organiseer je leven rondom uw eigen prioriteiten en niet rond die van anderen. Laat je leiden door de principes waaraan jij belang hecht.
TIP: Wanneer ga jij echt ‘ja’zeggen tegen jezelf en je grenzen vasthouden?

4. Denk win-win
Heb respect en denk in termen van overvloed en mogelijkheden, niet in schaarsheid en competitie.
TIP: om te ontvangen moet je eerst geven. Er is genoeg voor ons allemaal.

5. Eerst begrijpen, dan begrepen worden
Door te luisteren vergroot je je inzicht en begrijp je hoe anderen tegen de zaken aankijken.
TIP: Pas de LSD-techniek toe: Luisteren – Samenvatten – Doorvragen.

6. Synergie
Waardeer en respecteer verschillen. Focus niet op eventuele tekortkomingen. Die kunnen worden gecompenseerd door anderen in het team.
TIP: Welke collega of medewerker kan jou aanvullen? Welke gezamenlijke kwaliteiten maken van jullie een ‘dreamteam’? Ken  jij je kernkwaliteiten?

7. Houd de zaag scherp
Zorg voor groei en vernieuwing op de vier aspecten van menselijk gedrag: mentaal, sociaal-emotioneel, spiritueel en fysiek. Deze vier beïnvloeden elkaar.
TIP: zit of lig voor het slapen gaan, vijf minuten stil met je ogen dicht, concentreer je op je lichaam op de stoel, of op bed. Komen gedachten op, laat die dan weer gaan en concentreer je opnieuw.

8. Vind je stem
Steeds meer mensen moeten zichzelf zelfstandig ontplooien. Met het 'vinden van je stem' bedoelt Covey: achterhaal wat u boeit, inspireert en vervult. Zet je medewerkers in als hele persoon. Als human being in plaats van human resource. Niet alleen hun handen of hoofd.
TIP: lees Stephen Covey
 
9. Doe belangrijke zaken als je de meeste energie hebt
Iedereen heeft zijn eigen bioritme. De één is ’s morgens vol energie, de ander krijgt de geest halverwege de middag.
TIP: Vind deze zomer jouw bioritme en werk na het zomerreces ontspannen en vol energie.

10. Sluit de dag af met één afgemaakte activiteit.

Lekker hé, alles ‘op een rijtje te hebben’. Dan heb je nu tijd om je zelf (beter) te leren kennen, waardoor je nog meer ontspannen gaat worden.
 
 
Het leven is wat het is;
Je kunt het niet veranderen.
Maar je kunt wel jezelf veranderen.
 
                                                                 SOEFI INAYAT KHAN

Kun je iemands baas zijn en die persoon gelijktijdig coachen? Dit vraagstuk verdient een boompje en die wil ik hierbij graag opzetten. De laatste jaren is het begrip coaching in managementkringen een populair fenomeen, zo niet een tovermiddel om mensen toptimaal te laten presteren. Niet alleen in het bedrijfsleven ook in de sport en in de artiesten wereld. Deelnemers aan Idols die de hoogste regionen weten te halen, hebben vrijwel allemaal een coach. Opleidingsinstituten verdienen een goed belegde boterham met het doceren en propageren van dit type leiderschap. Coachend leiderschap, ofwel coachen en leidinggeven tegelijk, daar gaat het om. Maar, kan dit überhaupt wel? Hoeveel leidinggevenden ken jij die kunnen coachen en jou tevens fijntjes kunnen vertellen dat je nu toch echt een keer die targets moet gaan halen...

Een voorbeeld. Je hebt een medewerker die op sommige onderdelen in zijn grijze massa zoveel ontbeert dat ie voortdurend jouw doelstellingen als afdelingsmanager naar beneden trekt. Dag bonus. Of iemand die een zero scoort op inlevingsvermogen maar toch geacht wordt effectief met medewerkers om te gaan. Hij krijgt het voor elkaar om de meeste van zijn collega’s chronisch chagrijnig te krijgen. Hoe pak je zo’n type aan en hoe ga jij alles uit je coachingskastje trekken. Natuurlijk wil je daarbij je gezag en control over de situatie volledig behouden. Als hiërarchisch baasje komt het niet dagelijks, maar toch wel met enige regelmaat voor, dat je iemand daadwerkelijk de oren moet wassen. Gewoon keihard corrigeren en zeggen dat ie gvd nu eens een keer echt moet gaan werken. En duidelijk maken in P&O taal dat herhaling van wangedrag bestraft wordt. Ook in een tijd van binden en boeien ontkom je soms niet aan zulke mededelingen. Bij voortduring van ondermaatse prestaties van je disfunctionerende medewerker zul je op enig moment naar hogere middelen moeten grijpen. Uit je toolbox van edele P-instrumenten kan een ingelast beoordelingsgesprek soms  het enige resterende middel zijn. Dan is het toch echt gedaan met jouw rol als coach. Niet alleen voor dat moment maar ook de rest van jullie beider gezamenlijke carrière. Of denk je dat je ook in dit soort settings als coach nog steeds serieus genomen wordt door je medewerker? Ik ga er bij deze vraag gemakshalve vanuit dat we hier niet met sadomasochisten te doen hebben.

Je zult waarschijnlijk denken dat dit nu precies die voorbeelden zijn waar de trivialiteit hoogtij viert. Misschien is jouw ervaring dat de geschetste taferelen slechts een marginaal beperkend effect uitoefenen in de hogere coachingspraktijken. Ik daag je uit om ze met me te delen, we leren graag van je voorbeelden die het tegenovergestelde aantonen. In mijn P&O woordenboek, zowel gevuld met ervaringen vanuit mijn rol als coachend manager als vanuit die van gecoachte, komt die niet voor. Toen ik in een grijs verleden een post hbo opleiding volgde bij Hoogendijk, wat overigens een prima instituut is als je loopbaancoach wilt worden, werd mijn persoonlijkheid als cursist helemaal binnenste buiten gehaald. Ja, je complete ziel wordt ontrafelt en voordat je het weet heb je meer frustraties, levenswonden  en blokkades dan je ooit besefte. Maar dat terzijde. Voor een van de opdrachten die ik daar maakte, om precies te zijn het maken van een autobiografie, werd ik door een mij toegewezen vakdocente, jawel,  gecoacht. Loopbaancoaching heet dat. De zoektocht naar vitaliserende aspecten enzovoorts,  gericht op zingeving …enzovoorts. Om een lang verhaal in te korten meld ik jullie maar meteen dat het volledig mis ging. Ik kreeg om iets niet heel gewichtigs een dermate grote heibel dat heel die relatie in een zeer negatief sfeertje terecht kwam. Die zingeving kwam echt niet meer op gang en dat vitaliseren evenmin. Het werkte niet tussen ons.

Mensen kunnen elkaar gewoon niet liggen. Ergernissen kunnen uitgroeien tot complete psychodramatische mijnenvelden. Van coachen komt dan iets terecht. Coachen is een vak apart, waarbij gestuurd wordt op het ontwikkelen van specifieke vaardigheden, dat kan op vele manieren. Hoe je het ook doet, in de basis is er vertrouwen nodig en, het komt moeilijk mijn strot uit maar ik kan het niet ontkennen, ook een stukje veiligheid. Als je dat als baas/coach niet kunt geven, vergeet het dan maar. Iemand laat zich dan niet door jou coachen. Maar trek de coach rol los van die van de leidinggevende en er kunnen wonderen gebeuren. De gewaardeerde lezers die een andere ervaring hebben met de combi coach en leidinggevende nodig ik van harte uit te reageren. In dat geval wil ik alles weten over hun techniek, omstandigheden of wat voor zaken dan ook die daar toe hebben bijgedragen. Ik laat me graag coachen.
Rob Overgaauw

In de eerste Henri Polaklezing in het vakbondsmuseum te Amsterdam ging Alexander Rinnooy Kan , voorzitter van de SER, in op de rol van de vakbeweging in de 21ste eeuw. De bond zou zich meer toe moeten leggen op advisering en dienstverlening aan individuele leden. De bond zou een soort sociale ANWB, een loopbaancoach moeten worden voor haar leden.

Recentelijk was ik voor een bespreking over een project Zinnovation bij de CNV Bedrijvenbond. Ook daar kwamen we te spreken over de rol van de vakbeweging en de bedroevende belangstelling van jonge werknemers om lid te worden van een vakbond.

De individualisering heeft flink toegeslagen. Iedere poging om in CAO verband afspraken te maken over (individuele vormen van) belonen, opleiden en POP’s strandt bij de implementatie van regels en procedures door HRM in de bedrijven en organisaties. Ook de rol die de vakbeweging speelt bij het functioneren van de OR in bedrijven spreekt de meeste jongere medewerkers niet aan. Liever eigen zaken regelen dan op te gaan in het collectief, lijkt het adagio.

Daarom is het nog niet zo’n slecht idee voor de vakbeweging om zich te begeven op de markt van training, begeleiding en coaching. De arbeidsmarkt verandert doordat mensen niet alleen wisselen tussen werk en werkloosheid. Allerlei tussenvormen van werk en privé activiteiten (vrijwilligerswerk, maatschappelijke - en bestuurlijke activiteiten, zorgtaken) , maar ook ZZP-schap en ondernemerschap bepalen het keuzepalet van de nieuwe werknemer.

De arbeidsmarkt wordt steeds meer omschreven als een transitionele arbeidsmarkt, een arbeidsmarkt waarbij de grens tussen werk en privé vervaagt. Flexibiliteit en dynamiek karakteriseren meer de loopbanen van de werknemers. Om het keuzeproces goed te laten verlopen is af en toe een sparringpartner handig. Nu veel HRM taken naar de lijn zijn gebracht en de HR-functionaris zich ook kan richten op loopbaanthema’s van medewerkers (daarvoor is de lijnmanager niet de meest aangewezen persoon), is er misschien een alliantie tussen HR-afdeling en vakbeweging mogelijk.

Open innovatie, op het snijvlak van bedrijf en vakbeweging, zou wel eens niet alleen de redding van de vakbeweging kunnen zijn maar ook die van de HR-afdeling.